Angels was sent to me....
Right! Ok, late na ko sa pag popost recently. Grabe kse ang bilis ng araw, and would you imagine year end na?! Kaya eto ang mother nyo, parang si kuracha..nagmamadali sa work araw araw. Syempre, I want to finish my work in time para naman makauwi ako ng maayos sa gabi ng fresh pa rin para sa aking mag ama.
Sorry I wasn't able to update you guys about what happen last tuesday sa Dubai pero eto na...ang masasabi ko lang...God has provided be all the help and blessings I need that day so here it is..
Magsimula tayo ng Monday, 6th November...day na nag post ako for Bday ni Panday. Medyo low na ang aking morale...aalis ang mahal ko papuntang Iran..at ako, kami ni Pao..maiiwang luhaan. Walang birthday blow out..walang Daddy na igi greet the next day (7th, his actual bday). Worst, I have to travel to Dubai and leave Paolyne with my friends.
Worried din ako that day, hindi ko pa rin kse natatanggap yung pinagpaguran ng asawa ko for 1month, na kailangang kailangan namin para may maibaon sya. Night before I was really praying hard na sana before man lang umalis si Panday maibigay sa akin yung pera para may maiabot ako sa kanya, dahil alam ko mahirap ng walang pera tas mag isa ka sa foreign land.
Would you believe..around 9am tinawagan ako ng receptionist sabay sabing andito na ang sweldo ng asawa mo, please take it! (I will!) haaah. Afternoon, 2pm dumaan si Panday sa office, ibinigay ko ang passport at copy ng old visa nya at ang perang nakuha ko from his part time. What a relief talaga! kala ko aalis si Panday ng pupwet-pwet dahil walang pera.
**Ding-ding! God send His first help. Alam nya badly needed kami
Ang reward ko, isang matagal at matamis na lips-tah-lips (yessssss!) Pero nung pa pinto na sya, di na ako lumingon, naiiyak ako eh. To think, isang maghapon lang naman talaga mawawala ang asawa ko, ang araw lang ng birthday nya. (huhuhuhu)
That night, iyak ako to death sa pag pepray na sana ok sya, at sana ok ang bukas sa pagaayos ko ng visa, at sana ok si pao kahit maiwan kay la Cat, wag naman sanang mag alburoto. Nag text ako kay Panday, initay ko talaga ang 12mn. Si Pao titingin tingin lang sa akin...nakikiramdam. Hinalikan ako saka sabing "ayubsshuyu" (i love you...pag nakilala nyo anak ko...ewan kung paanong 1 1/2 to pero isip 3yrs old)
Tuesday, 7th November
6:00am - talaga namang di ko maidilat ang mata ko...madilim pa at malamig ang hangin mula sa aircon. Nakasiksik pa sa akin si Paolyne, masarap pa sa ilong ko ang amoy nya na parang pinaghalong Jonhson baby powder at gatas.
6:15am - bangon na. Ligo. Konting kuskos, konting kaskas. Tapos. Lagay ng super eyes (contacts) at saka nagpatuyo ng buhok. Ok na.
6:30am - biglang parang zombieng bumangon si Pao sabay ngiti at sabing "mownin" (good morning! siguro par routine na talagang ginawa alam na agad ng bata ang sasabihin). Pupungay pungay pa ang mata, susubsob babangon, paikot ikot sa higaan. Nag talukbong pa ng comforter, maya-maya bumangon din.
**Ding-ding - God send His angels to wake Paolyne up. Everyone knows this girl gets up only @ around 9:30am, pag mas maaga dun asahan mo na ang tantrums.
7:00am - We're both fixed up and ready to go. Nag sara ako sa bahay, checked if everthing is ok, all wire's unplugged. A/c off and there we go. To Auntie Cat's house.
7:30am - di pa rin kami nakakasakay. whaaa. At ang bruha ayaw ng lumakad, kaya buhat ko ang bag nya (around 2kg...alam nyo na ang laman..all the works).
8:00am - Naihatid ko rin, di na ako pinansin sa dami ng laruang nakita (Cat is Kitten's mom, yung kasama ni Pao sa picture last post..she just gave birth 3 weeks ago, cute little boy). Sakto, kabababa ko lang dumatid din ang yaya ni Kitten, kaya alam ko safe na sila. At least dalawa na ang aawat sa makukulit.
8:20am - just in time to catch the ride to Dubai. Grabe, another God's intervention. Kse sa damiii-damiii ng nag iintay ng taxi that morning, maniwala kang sa harap ko pa tumigil ang isa. Mabait na taxi driver. At inabot ko nga ang 2mins na lang ay papaalis ng bus. Whew!
(P.s. nakatabi nga lang ako sa pagka-angas angas na pinoy (lalaki of course..matandang lalaki!), hmp! Saka ko na ikukwento sa inyo)
9:30am - Jebel ali. Konti na lang 45kms to go.
10:15am - Shk. Zayed Road. Heck! Traffic pa rin!
10:45am - Main office. I have to get my passport. Then balik ako sa immigration
**Kung nasa akin na sana ang passport ko, hindi ko na kailangang mag travel all the way to Deira, which will take you another 20mins dahil sa traffic (to think its may be 30kms from Shk. Zayed road lang...just because of traffick)
Immigration is just near Shk. Zayed rd. And here's the twist, ipina type ko yung application ni Jovel sa typing center malapit daw sa York Int'l Hotel, before reaching Jebel Ali, I called the guy para sabihing i'm near passing Immigration na (bluff, just to make sure its ready). He said, we're just behind the hotel blah blah...pero ang hindi nya sinabi sa kin, malapit lang pala sa Bus Station kung saan ako bababa ang hotel na yun kaya...
11:00am - intay ng bus/taxi whatever..going back to where I first landed dahil dun ko pa kukunin yung application for visa, nadaanan ko na yun earlier..I could have pass there and go directly to Immigration after taking my passport. Whaaaa!
**Another twist, habang nag iintay ng sasakyan. Nakatabi ko ang isang kabayan. Ok fine, mainit, nakakasunog ng balat..pero naman. Kailangan ba pag mainit nag iinarte? Saka ko an ikukwento sa inyo dahil feel ko syang batukan.
11:10am - di na ako makatiis sa kaartehan ni kabayan, kaya naisipan kong mag punta sa gasoline station since malapit lang naman. Grab a sandwich and juice dahil di pa naman ako nag be breakfast. Use the comfort room and freshen up for a while
11:20am - paglabas ko, nakita ko si kabayan na nakasakay ng taxi. Just then a taxi stop near me and of course, another rescue from heaven. (nginingiti-ngitian pa ako ni kabayan, parang siansabi na beee! may taxi na ako, just then she saw me taking the taxi... wheheheeh! beeee!)
11:40am - typing shop. dun ko nalaman na hindi ko na pala kailangan pumila sa bayaran o e-gate (which is required) dahil may dala naman akong passport. at ang payment ng application ay binabayaran na lang sa typing shop. Another rescue.
**time po ang hinahabol ko. hanggang 3pm lang nag wowork ang immigration at malapit ng mag 1pm which is lunch time dito.
12:15pm - nag iintay ng taxi. halos sunog na nguso ko sa init ng araw (mid day po), of course, its like God is guiding me where to go and where to stand. Andaming di makasakay, malapit na naman ang rush hour and everyone wants to go first (i reaaly hate Dubai, because of traffic). Ng biglang isang taxi na may sakay na kabayan (lalaki), He pointed on me na parang sinasabing dun ka pumara sa tapat ni kabayan ng makasakay na. And there I go, blessing pa uli dahil si mamang taxi ay may pakistanong may asawang pinoy..marunong mag tagalog at hindi ako tatagain sa bayad. At isa pa, he tried to find the fastest way to Immigraton office.
12:25pm - Ibinaba nya ako few blocks away from Immigration, kse traffic na raw dun at maiipit sya. Lakad na naman ang lola nyo. Sunog na sunog na talaga ako.
12:35pm - Inside immigration office. Dito ang mga lokal parang may stiff neck lalo na kung sa ganitong klaseng office nag tatrabaho, parang di tao ang kausap minsan. Parang gustong iparamdam sayo "Oy, nakikitira ka lang sa bansa namin kaya magkali-kali ka!"
Eto na ang lola nyo, wearing my best smile...information center, san kako ipapasa ang applciation for visit visa, Counter 1 daw. Nakasulat, for ladies only...lahat ng pila till whatever Counter no... puno yun, puro lalaki.
There's about 5 ladies na nasa cue, pero di nakatayo, may bench na nasa malapit sa cue. Ang lola nyong mahadera, dere-derecho sa counter, sabi ko "Good morning", sagot sa akin?...tinignan lang ako mula ulo hanggang paa sabay irap. Huminahon ako at saka nakiupo. Nagtanong ako sa indianang nakaupo, eto ba kako ang cue? Oo daw, pero down ang system (online visa), nakapagpasa na sya ng application pero nag iintay pa.
Whaaaaa! Down ang system??? 12:40 na halos!!!mag lalunch na sila!!!
Nagtanong ako sa nakaupo sa unahan, ikaw ba ang una sa cue...sabi nya oo,pero down nga ang system. Napansin ng araba ang pagtatanong ko, tinanong yung babaeng nasa unahan ng counter..sabi nya "Hada? (what), why is he asking?" Sagot ang bruha, she's asking what's the problem (grrrr. di naman ganon tanong ko ah) Sagot ang araba "If she can't wait, if she wants to go home, she can go home! Whaaaa! Pinakaiiwasan ko ma upset ang immigration officer, dahil sa bruhang yun...whaaaa!
Bigla, umandar ang cue, pangatlo ako.
Una...pangalawa...may problema ang pangalawa. Application daw may mali...usap usap...usap usap..tinawag ang tatay nya. usap usapp...2mins...5mins... konti na lang 1pm na, magpupulasan ang mga ito...sige next ka muna...may sumingit...araba lokal...tawanan..usapan...1min...tid-tid-tid, ang puso ko, parang mahuhulog....konting pray...Lord God, bahala ka na po sa akin...bahala ka na po kay Panday...patnubayan nyo po Ama.
Ako na! Halos lumundag ang puso ko sa kaba. "Good morning" uli kako, di sumagot. "where's the copy of your contract" sagot ako, "it's there Madam"...No! not here!, paalisin ako nito pag di ko nakita, pero kumpleto ito...nilabas ko ang original..NO! not original. Copy.
Ang bruha, di lang pala nabuklat ng maayos, ako pa bumuklat! "How much is your monthly salary?" tanong nya... sagot ang lola nyo..mucho! mucho grande grade, blah blah plus blah plus blah..ibalik nyo asawa ko...blah! Ah ok. Sit down wait for a while.
Kinuha na ng bruha, iniscan ang bar code, napatunayan na atang nag sasabi ako ng totoo.
Balik ako sa upuan, maiihi ata ako sa salawal, kausap ko uli yung katabi ko kanina, sabi daw sa kanya isang oras...ok, kung isang oras lang walang problema, kahit dalawa pa..wag lang bukas pa o sa makalawa o sa makatatlo o sa isang buwan... whaaaa!
Wala pang 2 minuto...helelyn...henelyn...annnalene...analyn. Sagot ako Yes! madam meeh?
"What, you don't hear your name?" Sorry madam, too much people talking..sorry madam. Yes?
"O!" sabay abot sa akin ng visit visa para kay Panday. Maiihi ata ako sa salawal. Maiiyak ata ako sa tuwa. Pabulong ko na lang nasabi ang thank you...para akong nasa heaven.
See? I have trusted God will give this to us. I was even asking this to Him, kung di naman kasalanan, as a birthday gift to Panday. And He did gave us.
Tinawagan ko na ata lahat ng poncio pilato to say na nakuha ko nga. Bakit ba big deal? first time ko kseng gagamitin ang pangalan ko as the "sponsor". Sa pangalan ko naka under ang visit visa, pag di nila ini honor ang application ko, at ang qualification ko to file visit cisa for my husband, tunaw ang binayad ko sa application, tunaw ang effort ko s apag punta sa Dubai...at uwi si Panday derecho mula Iran to Philippines dahil di na sya mare renew with travel agency, after 1 month pa!
And so...yun po, sa hinaba haba ng kwnto ko, marami pang nangyari pero ito yung highlights...mahaba pa dahil may hanggang 11:00pm pa. Pero ang ending, masaya kaming magkakasama ng gabi ng miyerkoles.
Glory be to God. Amen!
(All through out the day God has sent/gave/provide/deliver assistance and abundant graces to me. Hanggang sa matapos araw mga kaibigan, as i've prayed, hanggang sa matapos ang araw.)
Ps.: One more good thing happened that day... Nakakain ako sa Chowking for lunch! Yahooo!saraaaap. (wala nun sa abu dhabi eh)--sa jollibee sana, kaya lang wala naman silang pareho sa pinas, maliban sa gravy ng chicken joy!