I feel like writing again. Kelan ba ako hindi dumaldal? Pero for some reason last week, bigla feel kong tumigil...then after again, sabi ko sa sarili ko 'hindi ako yun'. Hindi normal sa akin ang matahimik ang utak. Ang bibig. Lalo na ang kamay.
Natural akong masayahin. Ewan ko. Miss Sunshine, oo. Sabi ni asawa, hyper. Pero kapag na drain, daig ko pa ang fake na Eveready battery.
Last friday, after my bro told me na he's waiting for me to update...sabi ko sa sarili ko...may nakikinig naman pala sa akin. May nagbabasa naman pala ng nararamdaman ko.
I don't really care about hitting hundred sa visitors list or so, kung wala namang ibang gagawin dito kundi..wala lang. Just because the visitor wants to say courtesy, bisitahin ang blog na 'to gather links, wag na lang.
In reality, i have few friends. K'se nga takot ako. Ayoko ng so-so friend. Kse nga pag minahal kita, ibibigay ko sa'yo ang kaya ko. Kaya takot ako sa opportunista at mangagamit. Iilan ang kaibigan ko, hindi naman siguro masama ang ugali ko. I always tell them na kung may galit sila sa akin, o may issue na dapat pag usapan (in case na meron akong nararamdamang kakaiba sa kilos nila), cornerin mo lang ako. Ke sampalin mo ako, basta alam kong ako ang mali, tatanggapin ko.
Pero wag, ehem, again, wag na wag mo akong gagaguhin. No. Wag. Yun ang hindi mo pwedeng gawin. Oo, sinasabi ko na ng derechuhan. Walang keber, walang chenezz. Dahil pag ganun ang ginawa mo sa akin, once..patatawarin pa kita, baka kse nabigla ka lang. Twice, sige, basta magsorry ka, tao ka lang eh. Pero yung pangatlo at saka walang salitaan? Magtago ka na. Wag ka ng pakita.
Pero pag makapal ang mukha mo. (makapal talaga). Sige, chikahin mo ako. Magaling naman akong mang uto eh. Frustrated artista ako, kaya aartistahin kita. Hindi ako gagawa ng kahit anong hakbang na makapananakit sa'yo, pero sigurado, minumura kita sa isip ko. Makapal ka na rin lang. Pakapalan na tayo.
Opps, bakit ba ganito ang nasasabi ko. Wala naman. Kilala ako ng mga kapatid ko eh, hindi ako nagagalit as in galit. Sa ganitong paraan lang ako nakakapag send ng message sa kanila. Kaya pag may kaaway ako, hindi ako sumbungera. Naiiyak na lang ako bigla tas sugod na ang mga kapatid ko.
Gaya nung bata kami, may nambato sa akin sa binti, sugod ang kuya ko. Batuhan, suntukan. Ayan na nanay ko, tas ayan na ang nanay ng kaaway ko. Whaahehehe. Riot!
Nung nakaraan, nakorner ako ng hinayupak na manyak sa lift, paglabas ko ng lift nanginginig ako sa takot. Wala namang ginawa, inakbayan lang ako. Pero hinalikan si Pao sa pisngi. Kung di rin lang baka masaktan si Pao sa lift, baka lumaban pa ako. Pero dahil nga kasama ko ang anak ko, naunahan na ako ng takot. Di pa ako nakakaisang sentence, sugod na ang kuya at asawa ko. Kung nasa pinas kami, at bale wala ang away (since kulong ang abot mo dito), sigurado, mahihiya ang aso sa mukha nung mama na yun!
Wala akong resbak dito. Walang magtatanggol sa akin. Si Panday, si Ate Ghie..iilang concern citizen. Mga kaibigang ayaw ko na ring buligligin sa mga ganitong klaseng drama ng buhay, kaya sa blog na lang ako nag sesend ng message.
Bahala na si Lord sa akin...nag p-PMS na naman ako. hehehehe!
Isa pang Nyahahaha!
