Family Matters

Yun na ata ang lowest point ng buhay ko....pero ok lang. Dapa bangon, dapa tayo. Sige lang. Kahit gaanong laglag, sige pa rin ang laban.

Salamat sa mga nakinig. Nakaalala at nakisimpatiya. Hindi ko na ikukwento ang kabuuan. Siguro naman alam nyo na yun.

Lie-low muna siguro ako. Pero i'll be around (goofing around somewhere). Pa bule-bulletin sa friendster. Pa add add ng pics sa Multiply account.

Pero yung mga kwento ko saka na....siguro ibang kwento naman.

Salamat uli guys...(salamat Bee sa pag drop by at pangangamusta, --Imfinetenchu!). Kuya, kung pasimple kang nagbabasa, wag kang mag alala...ok ako. Nag aalala sa inyo pero ok lang ako. Juvs, i'll keep you posted regarding our 'goal'. It's slowly happening pero patience is virtue kaya ok lang. Anna, san ka man. paramdam ka. And everyone reading silently, buhay pa ako. Malungkot ang buhay paminsan-minsan pero ok lang ako...kayang-kaya.

Salamat uli. Ahlabsyu!

Life is unique. Everyday of my life is unique. God has so many ways to say 'I love you'. Yesteday, I was crying. Today, is like clear/calm water. And tomorrow, could be the best day of my life.

I don't know what is God's plans for me. For my family. But still, I keep my faith.

Hiniram ko sa Diyos ang aking buhay. Ibabalik ko ito sa Kanya ng buong pagmamahal.

Umiiyak ako ngayon dala ng lupit ng tadhana. Nagdurusa ang puso ko sa mga ligalig na nadarama. Hanggang ngayon, tinuturuan Nya akong magtiwala. Sadyang napakatigas ng ulo ng tao.

Mula pa ng oras na pili ako ng Diyos para mabuhay...alam ko na at naiintindihan ko, mahal Nya ako. At kung ano man ang dahilan o plano Nya para sa akin, malugod ko itong tinatanggap. Dangan lang talaga, dala ng kahinaan..madalas masubukan ang katatagan ng tiwala at pagpapakumbaba. Hindi magawang tuluyang maisuko ang damdaming lumalaban sa pag amok ng buhay.

Kung ang buhay ay tulad ng laban ng 'boksing'. Matagal na akong 'knocked-out'. At dala rin ng pagsasariling isip, matagal na siguro akong tumba. Ngunit ang Diyos ay mabuti. Binibigyan Nya akong ng pagkakataon palagi.

Tulad ng alipores ni Madam sa politika, binibigyan Nya ako ng pagkakataong mag-'revamp'. Mag isip. Mag limi-limi. Mag bulay-bulay. Buti kahit ano pa man ang sitwasyon, hindi ako pinapatulan ng Diyos. Buti kahit sandamakmak na walang kawawaang tanong ang umuukilkil sa isip ko, hindi Nya ako sinasagot ng sagot na gusto Nyang sabihin sa akin. Dahil pag nagkataon at hindi ko nagustuhan, baka malaglag ang lahat ng ipin ko sa galit Nya.

Sige na. Sasabihin ng iba, mala luka luka na naman ang pinag sasasabi nito. Bagay na walang kawawan at binibigyang paliwanag ang hindi maintindihan. Maaring ipinaliliwanag nya sa sarili nya, pilit na ipinaiintindi ang hindi maunawaan. At ang tanging paraan na magkaroon ng kasagutan ang malalalim na pighati at katanungan ay ang ipasubali ito na mula sa Diyos...hindi ko alam.

Pero hangga't hindi ko napaliliwanag kung saan nagmula ang damdamin at kung paano ito nakapasok sa puso ko...hangga't nararamdaman ko ang sakit, ang kirot sa damdamin ng walang pagdurugo o bagay kung bakit nasaktan....hanggang gumigising ako sa bawat umaga kahit pa nga halos tila ako pinapatay sa paghimlay...hindi ako susuko sa pananampalataya.

Kung palo ito Ama, sa akin at sa aking pamilya...nasaktan na po ako...at patuloy na nasasaktan. Humuhiling akong tama na. Kung ito ay pagsubok sa pagmamahal ko sa iyo, Ama. Kitilin mo na po ang buhay ko kay sa ako lumakad sa buhay ng hindi ka kasama.

Pagod ang puso ko, opo. Pagal ang katawang laman. Ngunit hangga't nagagawa kong magmahal...hindi ako susuko. Pangako, saIyo ako hanggang wakas. Wag Mo lang akong iiwan.

"Kelan mo ba balak sundan si Pao?"

Ngani kong mahulog sa kinauupuan ko at sumigaw ng "Kentchusee?, hanggang ngayon post natal pa rin ang taba ng katawan ko, praning pa rin ako dahil sa dami ng pagbabago at nag eenjoy pa akong mag sayaw ng boom-tarat-tarat kasama ang bebe ko, bagong baby na agad ang hanap mo?"

Hahahaha! Freak out ba?

Para kseng 'big deal' lagi. Nung una, after 3 long years na hindi pa kami nag aanak ni Panday, which is because magkalayo kme for 2 years (at imposibleng mabuntis ako, pambihira pag nangyari yun within those years, eh di ba't di na lang ako magpakamatay!? ahahah)

Almost a year ang pinalipas namin nang makarating sya dito primarily due to financial factor + of course hindi pa kami nagkaka'bonding' moments. Then sa ka-kukurirat ng audience here and afar, na pressure na rin ako na hindi pa ako jontis....and so lumabas ang aking lovely daughter named Paolyne.

Ngayong September, papasok na ang princesa sa nursery. Ang nasa isip ng lahat, ey! malaki na yan, pwede ng sundan. Naku pu enday! Anu ba ati? Wag nyu naman pu akung pagkaisahan hane?

Sa totoo lang, balak ko pang ma fulfill ang aking wildest dream na mag two-piece bikini sa Bora. Ilang buwan lang ang kailangan ko, since this time hindi na ako mandaraya sa diet ko, promise. And I can see the developments, just after a month. Mas nagkakasya na ako sa mga blouses at pants ko. Bumabagsak na rin ang strap ng bra ko (bka naman bacon na? hahahahahhehehe!!o kaya cheap ang bili!nyahahahaa---ps. umaandar yung evil personality ko ah!)- At sa next year May na ang bakasyon namin!! Gusto kong magproject ng pang bikini open na body! (echosera! dramatista! mapangarapin!chenevers!)

Of course, gusto kong lumustay ng salapi buying clothes na uso sa atin! ahahaha! Lustayin ang pinagp**ahan sa disyerto! (what a mom!--termino lang po yan sa paghihirap ng mga OFW, dahil daw kse ang kuracha sa rachada!)

Sa dami at haba ng litanya ko, ang isinagot ko sa mahaderang nag tanong ay...."kapag kaya na akong tulungan ni Pao na magpalit ng nappy ng baby!!" the end.

P.s.: In God's will, alam Nya ang kakayahan ko ngayon ay nasa sub-zero. At alam Nya ang kalooban ko. So please Lord, wag po akong magkamali ng hakbang. And I swear, puputulan ko si Panday kapag nangyari yun! The end talaga.