Family Matters

Kanina andami kong gustong isulat. Kagabi while walking, kung may wifi ako, nakapag blog na ako. Ngayon eto ako, nakatitig sa maputing screen. Blangko.

I got a 3-inch thick paper work in front of me. It's like talking to me...saying, "you'll seat there forever, asshole!"

There are a lot of transitions happening in my office. Isa lang ang outcome...i'll be (and being) dragged to work overtime, and to multi work..i.e. kill my self and let my expanded bottom expand more sitting 12 hours on this chair!

I am happy tho, kasi magkakaron na ako ng assistant. Just this time, I am really really asking them to 'filter' (ahehehe) this one. I need someone more experienced (computer wise) and cooperative. Someone who loves boring work--like fucking-office-work.

Sorry for being ass-holic. Its the reason why I am writing right now. To breath. To exhale.

I feel abused doing all the paper works, follow ups, quotes, etc. My team (sales), which I can't depend on are trying to play "i-am-stupid-cant-do-that-work" game. Sadly, they are the ones called 'professionals' and being paid like fortune!

Masaya pa rin ako. Hindi ko kailangang mag pretend stupid. At proud pa rin ako dahil hindi ako nag aral maging tanga. Pasensya na kayo, harsh ako. Kainis lang talaga pag ganito ang sitwasyon. I even asked my boss "how this people aged like that and became stupid"

Basta. Ahhhhhh. Salamat sa pakikinig. Mahirap mapalibutan ng mga sira-ulo.

There are days like this. Para kang dinadaganan ng bato sa dibdib. I don't know the reason but I really feel so tensed and desperate. Is it a sign? Or something? I really don't know.

I am trying to voodoo [ehehehe] my self to get over with it. But still....haaahhhhaaaaa. *inhale**exhale* I'm being cruel to my self entertaining all this thoughts and enjoying the pinching feeling on my heart.

I am Insane!

Eheheh. Actually, the only reason I am seeing here is anticipating the future too much. i.e. the upcoming holidays, 'bank things' and pressure from the bosses.

I am not afraid na [tagalugin ko na at baka sakali my lurker ako, di na maintindihan pa...unless masyado talaga silang usyosero eh ipatranslate pa] sipain nila ako all the way. Isa lang ang kinatatakutan ko, yung wala sa akin ang favor ni God [dahil naughty ako at hindi nice] eh hindi Nya ako tulungan. Blunt as it is, pero palagay ko nababasa naman ni Lord ang nasa isip ko at puso ko eh. So why hide?

Kaya nga nagpapakabait ako. At saka tinutupad ko na yung ibang pangako ko, kung may nakalimutan man, alam ko paaalalahanan pa rin Nya ako.

haw....ang patient ni Lord sa akin. Salamat.

Kailangan lang talaga minsan mai-release ang ganitong klaseng tension to rejuvinate yourself and revive. Nakakapraning din ang haba ng working days [years!] and hours naming mga OFW. Ang konti ng holidays para ma enjoy mo. Sa pinas, umambon lang, bumaha na, as usual walang pasok.

Dito, ewan ko uulan na ng dram dram na tubig, kasing lamig na ng yelo sa freezer, wala kang aasahan. Hindi ka humihinto. Hindi ka humihinga, multitasking ka pa! Awww!

No complaints, kumakain naman kami. [pambihira on diet ako!]

May sopresa ako sa sarili ko, sana lang magawa...after 2 weeks dapat naachieve ko na yun! Sana nga!

And so I have decided to continue my blogging. Bored lang ba? Hindi naman sa ganon. Pakiramdam ko lang mas tama na nga na may emotion outlet. Kesa mambalibag ako ng 'fufu' kapag nabubwiset ako ng mga itiks na to. hahahaha!

Kamusta naman world? Kamusta sa mga Bro ko na mababait at mapopogi (alam ko nag iintay ka, wag kang mag alala, di ka mawawalan...di ka rin magkakaroon..heheheh! joke)

Tumigil ako sandali sa pag bablog. Inisip ko kasi, parang masyado na ata ang naiseshare ko sa mundo. Bka artistahin na pala ako (sa barrio) dahil lahat ng kapitbahay ko alam ang buhay-buhay ko.

Pero mas mahirap ang walang outlet ng lungkot, saya o galit. Nakakapraning.

Bagong taon na. Bagong buhay na. May mga taong gusto kong makita ngayong taon kapag nagbakasyon ako. May mga taong gusto kong pasalamatan at humingi ng tawad. May mga kaluluwang gusto kong pasayahin na akala mo pasko (uli).

Gusto kong pumunta s Tagaytay..hindi pa ako nakakarating dun kahit kailan. Overnight.

Gusto kong mag-Enchanted Kingdom....sagot ko, gusto mo sumama?

Gusto kong lumibot sa maputing buhangin ng Boracay...sorry pang 2nd honeymoon to kaya off-limits ang lahat.

Gusto kong mag tanghalian kasama ng lahat ng mahal ko sa buhay.

Mag iihaw tayo ng liempo, tilapia, tahong. Kakain ng talaba, sasaw-saw sa atsara saka sa kamatis na may hilaw na mangga at bagoong.

Maliligo ako sa ulan. Magtatampisaw sa baha. Mamumulot ng kuhol...ansarap.

Mamimitas ng kaimito, kakain ng bikong bagong luto. Matutulog ako na akala mo wala ng bukas.

Mag momovie marathon, magpupuyat all the way. At saka matutulog uli!

Maglalaro tayo ng Charade! May papremyo sa mananalo!

Maglalaro tayo ng taguan, gustong-gusto yun ni Pao! Sasali ko si Tricia, si Joveck at si Jeweliza!

Magsasaya ako, samahan nyo ako kahit isang buwan lang.

Pagkatapos noon, parang ngayon pa lang nararamdaman ko na...masakit uli ang muling paglisan. Lalo na at maiiwan pa rin ang prinsesa. Kasi nga ii-school na sya. Masakit na masaya. Dahil bawat araw ng buhay ko, nanamnamin ko yung saya ng bakasyon. At bawat araw na natatapos, kasasabikan kong isang araw magkikita-kita uli tayo!

Homesick na po ako.